PL

Sieć IP

Jak prawie wszystko techniczne na świecie, pomysł na komunikację w sieci wziął się zza ogrodzeń z drutem kolczastym, gdzie ówcześni naukowcy nie mieli ograniczeń finansowych takich jak są teraz. Na początku, oprócz chaosu, istniały pojedyncze sieci. Należy przez to rozumieć, że funkcjonowały grupy komputerów połączone ze sobą kablami transmisyjnymi w różnych lokalizacjach (sieci lokalne, LAN), które nie miały najmniejszej możliwości komunikacji ze sobą. W miarę upływu czasu i wzrostu zapotrzebowania na nowe systemy komunikacyjne, pojedyncze sieci połączono w mniejsze grupy. Następnie opracowano sposoby na komunikacje między tymi sieciami, tworząc tym samym tzw. sieci rozległe (WAN). Pomysłów na protokoły komunikacyjne czyli pewne zasady rządzące tymi sieciami było wiele. Aktualnie najczęściej spotykanym protokołem zarówno w starych, jak i nowych projektach i przedsięwzięciach telekomunikacyjnych jest IP (ang. Internet Protocol).

Powtórzmy – protokół IP to definicje zasad, które rządzą w komunikacji między dwoma lub więcej urządzeniami w sieci.

Adres IP służy do identyfikacji urządzeń w sieci. Popatrzmy na temat przez analogię do tradycyjnej poczty. Kupujemy kopertę (nośnik), piszemy list (zawartość), umieszczamy go w kopercie (adresujemy z adresem nadawcy) i wrzucamy do skrzynki pocztowej (kanał transmisyjny) mając nadzieję, że przesyłka dotrze do celu. Dodatkowo umieszczamy na odwrocie koperty informację zwrotną (adres nadawcy) na wypadek, gdyby coś po drodze poszło „nie tak” i wiadomość nie mogła zostać dostarczona do adresata (np. adresat nie istnieje). Daje to możliwość zwrotu wiadomości lub przesłania informacji o problemach do nadawcy.

Identycznie pod względem ideologii jest w sieci IP. Różnice zauważymy oczywiście w postaci danych oraz sposobie i szybkości ich wysyłania. Sieć IP to sieć, w której przesyłane są pakiety (paczki) z danymi. Pakiety mają wielkość dostosowaną do możliwości kanału transmisyjnego. Tak jak do tradycyjnej małej koperty ze znaczkiem nie wsadzimy wielkiej encyklopedii PWN, tak do pakietu przesyłanego poprzez określony kanał transmisyjny nie zapakujemy zbyt dużej ilości danych.

Załóżmy, że napisaliśmy list w programie pocztowym, który składa się z kilkunastu tysięcy znaków (kilka stron a4). Aby wysłać taki list, odpowiednie mechanizmy muszą podzielić go na mniejsze części, zapakować w pakiety, zaadresować oraz wysłać poprzez sieć do odbiorcy. Kiedy odbiorca otrzyma te pakiety, wykonuje operację odwrotną czyli składa podzielony list w całość. Istnieje możliwość, że pakiety dotrą do nadawcy w kolejności innej niż zostały wysłane z powodu różnych tras. Tradycyjny list w kopercie może dojść do adresata analogicznie wieloma trasami. W celu rozwiązania tego problemu nadawca zawsze umieszcza tak zwany numer sekwencyjny (kolejny) w każdym pakiecie aby odbiorca mógł poskładać wiadomość we właściwej kolejności.

Każdy pakiet zawiera więc adres IP nadawcy, adres IP odbiorcy oraz dodatkowe informacje, które potrzebne są do przeprowadzenia bezbłędnej transmisji. Łatwo zauważyć, że w ogólnym przypadku jeśli w sieci pojawią się dwa takie same adresy IP, wystąpią błędy transmisji – pakiet nie dojdzie do celu, dojdzie do wielu nadawców lub zostanie w inny sposób błędnie przemielony.

Adres IP powinien być zatem unikalnym adresem w sieci.